| [maxbutton id=”12″] |
ŚMIERĆ LUDWIKA XIV |
|
| Org. tytuł | La mort de Louis XIV | |
| Czas | 1 godz. 45 min. | |
| Produkcja | Francja, Portugalia | |
| Gatunek | Biograficzny, Dramat | |
| Reżyseria | Albert Serra | |
| Scenariusz | Albert Serra, Thierry Lounas | |
| Premiera | 3 marca 2017 (Polska) 19 maja 2016 (świat) | |
| Opis | Podczas powrotu z wyprawy łowieckiej króla Ludwika XIV przeszywa ostry ból nogi. Otoczony wiernymi poddanymi rozpoczyna ostatnią ziemską podróż. |
[su_spacer size=”10″]
[su_note note_color=”#f3f3f3″ text_color=”#0c0e06″ radius=”0″]
zwiastun
[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=hyyuxD6qCQE[/youtube]
[su_spacer size=”5″]
zdjęcia
[su_spacer size=”5″]
[gmedia id=167]
[su_spacer size=”5″]
[/su_note]
[restabs alignment=”osc-tabs-left” responsive=”false” tabheadcolor=”#000000″ seltabcolor=”#61C3CF” seltabheadcolor=”#ffffff” tabhovercolor=”#61C3CF”]
[restab title=”obsada filmu” active=”active”]
| Jean-Pierre Léaud | Ludwik XIV | ||||
| Patrick d’Assumçao | Lekarz Fagon | ||||
| Marc Susini | Kamerdyner Blouin | ||||
| Bernard Belin | Chirurg Maréchal | ||||
| Irène Silvagni | Madame de Maintenon | ||||
| Vicenç Altaió | Brun | ||||
| Jacques Henric | Ojciec Tellier | ||||
| Alain Lajoinie | Pelletier |
[/restab]
[restab title=”twórcy filmu”]
| Albert Serra | reżyser | |||||
| Albert Serra | scenariusz | |||||
| Thierry Lounas | scenariusz | |||||
| Jonathan Ricquebourg | zdjęcia | |||||
| Marc Verdaguer | muzyka | |||||
| Albert Serra | montaż | |||||
| Ariadna Ribas | montaż | |||||
 |
Artur Tort | montaż | ||||
[/restab]
[restab title=”opis filmu „]
Umarł król, niech żyje Jean-Pierre Léaud! Krytycy po canneńskich projekcjach Śmierci Ludwika XIV pisali, że to życiowa (sic!) rola kultowego aktora francuskiej Nowej Fali, który w Cannes odebrał nagrodę za całokształt twórczości. Jego twarz, dojrzewająca wraz z kolejnymi filmami Truffauta, Godarda, 
Eustache’a, Tsai Ming-lianga, u Serry zastyga w bezruchu, blednie i ginie w złocie i purpurze tkanin, owinięta absurdalnym kożuchem peruki. Serra stroni od naturalizmu, skupia się na kontraście pomiędzy unieruchomieniem chorego a postępującą nieuchronnie chorobą, pomiędzy ciałem trawionym rozkładem a próbującym utrzymać się w granicach rytuału królewskim gestem. Tworzy sceny inspirowane XVII-wiecznym malarstwem, wypełnione szeptem sług i ciepłym światłem świec. Scenariusz oparty na raportach medycznych i pamiętnikach Saint-Simona zdaje relację z ostatnich dni Króla Słońce, umierającego z powodu gangreny w obecności bezradnych medyków. Jak zwykle u Serry, czołowego neomodernisty europejskiego kina, kontekst historyczny jest zaledwie pretekstem do opowiedzenia w duchu Bressonowskiego „kina czystego” o uniwersalnych aspektach ludzkiego życia.
[/restab]
[restab title=”nagrody”]
brak informacji
[/restab][/restabs]
[su_spacer size=”5″]
